Na grobie Kantora znicz od miasta - wspomnienie jednego z największych awangardzistów

Podczas uroczystości 8 grudnia na grobie Tadeusza Kantora na cmentarzu Rakowickim zapłonie znicz od władz Krakowa. Miasto przypomni postać artysty, który zmienił oblicze teatru i sztuki współczesnej. W powietrzu będzie czuć ciężar historii i echo jego legendarnych spektakli.

• Krótka biografia twórcy i ślad w Krakowie
• Jak pamięć o Kantorze żyje dziś - teatr, malarstwo, manifesty

Krótka biografia twórcy i ślad w Krakowie

Tadeusz Kantor urodził się 6 kwietnia 1915 w Wielopolu Skrzyńskim, a zmarł 8 grudnia 1990 w Krakowie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1934–1939). W okresie okupacji prowadził Podziemny Teatr Niezależny — wystawiał m.in. inscenizacje „Balladyny” i „Powrotu Odysa”. Był współtwórcą Grupy Młodych Plastyków i jednym z inicjatorów I Wystawy Sztuki Nowoczesnej w Krakowie.

W latach 50. powołał z Marią Jaremą i Kazimierzem Mikulskim Teatr Cricot 2, w którym realizował kolejne etapy swojej teatralnej eksperymentacji — od Teatru Autonomicznego, przez Teatr Happeningowy, aż po Teatr Niemożliwy. Jego najsłynniejsze spektakle to m.in. Umarła klasa, Wielopole, Wielopole, Nigdy tu już nie powrócę.

Więcej aktualności z Krakowa znajdziesz na stronie głównej faktykrakowa.pl, a wydarzenia i imprezy na najbliższe dni zawsze na faktykrakowa.pl/wydarzenie.

Jak pamięć o Kantorze żyje dziś - teatr, malarstwo, manifesty

Kantor łączył malarstwo z eksperymentem scenicznym. W twórczości malarskiej przechodził od informelu i dadaizmu, przez konceptualne zabiegi jak ambalaże, aż po powrót do figuracji w latach 80. W 1975 roku ogłosił manifest Teatru Śmierci i zrealizował spektakl, który stał się punktem odniesienia dla późniejszych pokoleń artystów. Ostatni spektakl przygotowany przez niego to „Dziś są moje urodziny” — pokazany po śmierci twórcy przez Teatr Cricot 2.

Dla Krakowa jego dziedzictwo to nie tylko spektakle, lecz także trwałe znaki w miejskiej pamięci - wystawy, wzmianki w historii teatru i coroczne upamiętnienia na cmentarzu Rakowickim.

Dla mieszkańca patrzącego dziś na zapalony znicz to przypomnienie o tym, że sztuka może burzyć porządki, zadawać pytania i zostawiać nierozwiązane rachunki z własnym życiem — a jednocześnie stać się częścią miejskiej tradycji i tożsamości.

na podstawie: Urząd Miasta Krakowa.